First post
Ieps,
Als vice admin voelde ik me geroepen om even een eerste postje te plaatsen. Kwestie dat Mr. Big Shot zich tevreden kan voelen. Ik ben dus Fat Tony or Mr. vice president. Van de moment dat er een interessant iets op de proppen komt zal ik het niet nalaten het te posten. By the way, a little question?
Waarom is zeewater ondrinkbaar? Valt dit niet om te zetten naar drinkbaar water?
Ddu said
am September 15 2005 @ 8:43 pm
Zeewater is drinkbaar en leidt normaal gesproken niet tot voedselinfecties of -vergiftigingen. Maar dit was niet de vraag. Het drinken van zeewater zal ervoor zorgen dat je dorstiger wordt.
Het menselijk lichaam bevat zouten. Eén van de vele functies van zout is het reguleren van de hoeveelheid water in de cellen. Daarnaast reguleert het de druk in cellen en bevordert het een aantal processen die in de cel plaatsvinden. De juiste hoeveelheid zout (of andere opgeloste componenten die hetzelfde effect hebben) wordt isotoon genoemd. Wanneer er te weinig zout is dan wordt dit hypotoon genoemd, te veel hypertoon. In hypertonische situatie zal het lichaam proberen water te verliezen, wat resulteert in vaker plassen. In hypertonische toestand zal het lichaam water vasthouden om de zouten te verdunnen, dit resulteert in dorst.
Zeewater bevat veel zout. Wanneer je het drinkt dan absorbeert het lichaam grote hoeveelheden zout, wat resulteert in hoog zout niveau in het bloed. Het lichaam zal vervolgens water los laten uit de cellen. Dit resulteert in gevoel van dorst. Samengevat: zeewater maakt je dorstig.
zouten.
Ddu
B. said
am September 15 2005 @ 9:02 pm
:) nice one domi!
B. said
am September 15 2005 @ 9:06 pm
Maar kan het ook in drinkwater omgezet worden?
T said
am September 15 2005 @ 10:34 pm
answer: osmoregulation
Fat Tony said
am September 16 2005 @ 10:58 am
Better answer: Omgekeerde OSMOSE
Alhoewel osmose al in 1850 werd ontdekt en bestudeerd, heeft het tot 1960 geduurd voordat de praktische toepassing van dit verschijnsel toegepast kon worden voor de ontzouting van water.
Membraanfiltratie is lange tijd gezien als enigszins futuristisch, duur en gecompliceerd proces. In de afgelopen vijftien jaar heeft het proces zich echter ontwikkeld tot een volwassen en betrouwbare techniek, die zeer goed bruikbaar is bij (drink)waterzuivering.
Wordt in een systeem met twee vloeistoffen, die gescheiden zijn door een semi-permeabel membraan (wel doorlaatbaar voor water, niet voor zouten) aan één kant zout toegevoegd, dan zal door het membraan zuiver water gaan stromen, totdat de druk aan beide zijden van het membraan gelijk is. Het blijkt dat aan de kant waaraan het zout is toegevoegd het waterniveau hoger is dan aan de andere kant. Het precieze hoogteverschil, dat afhangt van de hoeveelheid toegevoegd zout, noemt men de osmotische druk. Deze druk kan bij zeewater ongeveer 26 bar zijn. De naam omgekeerde osmose kan nu als volgt uitgelegd worden. Om water te ontzouten, moet er juist water van de zoute zijde door het membraan passeren naar de “zoete” zijde: het omgekeerde osmose effect. Om dit te bereiken moet druk uitgeoefend worden op het zoute water: allereerst om de natuurlijke osmotische druk op te heffen, en vervolgens extra druk om water door het membraan te persen. Om zeewater te ontzilten is daardoor een werkdruk van circa 50-60 bar nodig.
De meeste toegepaste technieken voor het ontzouten van water zijn, omgekeerde osmose, electrodialyse, destilleren en de ionenwisselaar (zie schema). Omgekeerde osmose is over het algemeen het zuinigste proces voor de ontzilting van brakwater en zeewater. Als er een vergelijking gemaakt wordt met het traditionele thermische proces destilleren dan is omgekeerde osmose wat betreft de kapitale investeringen en het energie verbruik een stuk economischer.